Le serenate del Vesuvio

Op. 12: wyrafinowany zbiór sześciu melodii ludowych przełożonych na etiudy na harfę solo. Każdy utwór — od «Chelle che tu me dice» po «Le stelle della sera», «Giulia gentil» i «Bella Cate» — chwyta istotę neapolitańskiego folkloru w delikatnym dialogu pamięci i wirtuozerii. Opracowanie: Letizia Belmondo (Ut Orpheus, 2019).

Fantasia concertante sul Poliuto (Op. 8)

Wyrafinowany hołd dla dramatu lirycznego Gaetana Donizettiego, przemieniony w błyskotliwe ćwiczenie wirtuozowskie na harfę i fortepian: najbardziej wzburzone tematy opery stają się podstawą swobodnej formy, bogatej w ozdobniki i widowiskowe dialogi obu instrumentów.

La forza del destino (1885)

W XIX wieku fantazje na tematy operowe stały się popularne w mieszczańskich salonach, jako uzupełnienie studiowania repertuaru klasycznego. Także dlatego Caramiello poświęcił fantazjom operowym tyle miejsca obok wariacji na tematy ludowe.

Fantasia sul Quartetto del Rigoletto di Verdi

«Rigoletto» opowiada o ojcu, który robi wszystko, by ochronić córkę, i w końcu traci ją przez własne czyny. W tej fantazji harfa znów staje się głosem opowiadającym, ale w duecie: Bellotta napisał ją na dwie harfy (lub harfę i fortepian), a tutaj gra ją zespół Duo harp, zgodnie z pierwotnym pomysłem kompozytora.

Omaggio a Bellini

Bardzo wymagająca technicznie fantazja na harfę i rożek angielski, zbudowana z ciągów trylów, arpeggiów i gam. Dzieli się na dwie części: pierwsza na tematy «Il pirata», druga «La sonnambula» — hołd dla ziomka Belliniego i dla doskonałego połączenia harfy z rożkiem angielskim.